Umhverfi
Fólk hafði lengst af litlar áhyggjur af mengun, eins og gamla máltækið lengi tekur sjórinn við ber vitni um.
Það eru ekki einu sinni til neinar algildar skilgreiningar á því hvað mengun sé. Sum efni, eins og t.d. koltvísýringur fyrirfinnst í andrúmsloftinu og er það sem við öndum frá okkur alla ævi. Úrgangur frá búfénaði hefur t.d. lengi verið notaður sem áburður. Helst mætti reyna að skilgreina mengun sem ástand þegar efni, sem geta verið skaðleg, safnast fyrir í svo miklum mæli að náttúran ræður ekki við að eyða þeim með góðu móti.
Það var reyndar ekki fyrr en á 20. öld sem fólk fór fyrst að hafa verulegar áhyggjur af mengun umhverfisins, sérstaklega geislavirkni í kjölfar seinni heimsstyrjaldarinnar og síðan þegar vígbúnaðarkapphlaup stórveldanna stóð sem hæst, með tilheyrandi kjarnorkuvopnatilraunum.
Þegar leið á 20. öld jukust einnig áhyggjur af stóraukinni losun gróðurhúsalofttegunda af mannavöldum og áhrifum hennar á loftslag á jörðinni.
Mengun er reyndar ekki eingöngu tilkomin af mannavöldum, við eldgos berst t.d. mikið af eiturefnum, s.s. þungmálmum út í umhverfið og einnig eru dæmi um lífræna mengun, en dæmi um slíkt má einmitt sjá á myndinni hér að ofan, en þar má sjá bát sigla inn í hafnarkjaft, sem mengaður er vegna frárennslis frá fiskvinnslu.
